Tako rzecze Shrew

Jak wiadomo (lub nie) pedagogika była i jest dziedziną najbardziej narażoną na wpływy polityczne. Z dwóch względów:

1. W poprzednim ustroju pedagogika opierała się na „urabianiu wychowanka według przyjętego wzoru” czyli formowanie człowieka na potrzeby socjalistycznego społeczeństwa i całej ideologii związanej z prawidłowym funkcjonowaniem jednostki w PRLu. Wiec wciskała się ideologia, propaganda, zafałszowanie treści.

2. Obecnie losy pedagogiki zależą od ekipy rządzącej, a konkretniej mam na myśli wszelkie reformy szkolnictwa, karty nauczycieli i inne cuda. Wszak o Katyniu możemy mówić, ale istnieją ograniczenia natury biurokratycznej i administracyjnej. Wśród badaczy znane są także zjawiska, gdzie pewne niewygodne dla rządzących badania nie otrzymują finansowania z budżetu.

Wszem i wobec wszyscy brzydzą się czasów PRLu i zachowań propagandowych. Ale jeśli idzie o specjalizację to wtedy wychodzi nam niby ukryty program naszych naukowców ;-) Jesteśmy na trzecim roku i każdy, kto prowadzi specjalizację, chce mieć u siebie jak najwięcej osób. W celu przyciągnięcia studentów rozpoczyna się głoszenie demagogicznych haseł o perspektywach pracy, rozwoju osobistym i innych głupotach. A więc:

Drodzy Państwo. Musicie myśleć przyszłościowo. Komputery w edukacji to przyszłość. Specjalizacja jest dla każdego, bo robimy wszystko od podstaw. Ja mam wielu znajomych, którzy po ekonomii siedzą na kasach w marketach, a po komputerach pracują w sklepach komputerowych. Na przykład poszłam wczoraj do sklepu komputerowego i widzę studentkę 3 roku pedagogiki, tej trzy letniej, pracującą w tym sklepie.

Wiec ja się pytam – czym różni się stukanie w klawiaturę faktur od stukania w kasę, jeśli obie osoby siedzą za najniższa krajową? I co mnie obchodzi niezaradny absolwent, który po ekonomii nie potrafi ze sobą nic sensowego zrobić. Na kasie siedzą pedagodzy, politolodzy, prawnicy i ekonomiści. A siedzą Ci, którzy nie są na tyle samodzielni, żeby robić swój biznes. Bo biznes to ryzyko, a ludzie, nawet młodzi, wychowani w przekonaniu o pewnej pracy, boją się ryzyka. Poza tym nie można z leszcza zrobić pedagoga wykorzystującego komputery. Otworzenie drzwi ludziom, którzy boją się komputera i mamienie im oczu o perspektywach pracy to nieporozumienie. Mówienie o myśleniu przyszłościowym też jest śmieszne, bo gdybyśmy mieli takie myślenie to nikt z nas nie przyszedłby na pedagogikę.

Doktor podnieca się, że ktoś tam pracuje w sklepie komputerowy. Ja pisze o komputerach (i ona wie o tym!) chyba szósty rok, od dwóch lat w miesięczniku ogólnopolskim, robię sobie wydawnictwo w sieci, gazetę elektroniczną, wymądrzam się na blogu, siedzę pod Linuxem i czary-mary w ESC Poland ;-) I jakoś nie uważam tego za efekt ukończenia trzech lat pedagogiki, a za efekt własnej pasji i uporu. Bez względu na to, co skończę, bedę robić to, do czego mam predyspozycje związane z charakterem.

Tak więc ekomomista, któy boi się ryzyka i walczy z nieśmiałością nie będzie zakładał firmy albo miał po studiach przedsiębiorstwo z 10 kilkuletnim stażem (założona w czasie studiów). Czyli ktoś kto nie lubi komputerów, nie interesują go technologie to choćby to jakimś cudem skończył, nie będzie pracował w sklepie komputerowym albo wykorzystywał multimediów w edukacji.

Inaczej mówiąc wszelka propaganda w celu przyciągnięcia kogoś na specjalizację mija się z celem, bo chodzi nam o ilość czy o jakość? Czy ktoś ma być biegły w multimediach i żyć tym czy może męczyć się, tylko dlatego, że mamiono mu oczy perspektywą pracy, któej i tak mieć nie będzie?

Stoję na stanowisku, że z pewnych ludzi nie zrobi się innych czli choćby ze mnie nie zrobi się matematyka i prawdopodobnie nigdy nie zrozumiem Assemblera. I jakoś z tym muszę żyć i znaleźć sobie inne zajęcie.

Ja mam nadzieję, że żaden naukowiec z UMK nie czyta mojego bloga.

Wpis opublikowano: 2.03.2006