Jeżeli ktoś jest specjalistą i sam wykonuje wszysto to ok., jednak w przypadku biznesu, którego sam właściciel napewno nie zbuduje, ale raczej z pracownikami/współpracownikami, dziwne jest słuchanie orzeczeń typu „stworzyłem ten serwis, ten biznes, udało mi się osiągnąć itp.”

Co jednak ciekawe, niektórzy nie rozumieją, dlaczego używa się „my”, „nasze”, zamiast „ja”, „moje”.

Zdarzyło mi się rozmawiać z osobami, które słuchając mnie mówiącego „stworzyliśmy”, „będziemy robić”, „nasz serwis”, ze zdziwieniem pytali – „jak to, myślałem, że jesteś jedynym właścicielem…”
Jeden z nich był moim pracownikiem, jednak bardzo niedługo. Być może ten sposób jego myślenia świadczył o słabym przywiązaniu do firmy…(?)

Uważam też jednak, że – i tu Twój cytat z ostatniego komentarza:

“Najgorsze wobec swoich współpracowników i wobec samego siebie”

to wciąż za dużo powiedziane. Szczególnie, że ewentualna konsekwencja odejścia pracowników w wyniku takiego zachowania odnosi się do ogółu zarządzania przedsiębiorstwem. Osoba szefa to reprezentacja przedsiębiorstwa, jego zachowanie wobec pracowników jest częscią stylu zarządzania.

Dlatego przystanąłem na dłużej nad tym, co napisałaś i podjąłem polemikę.

„Najgorsze wobec swoich współpracowników i wobec samego siebie” odnosi się do ludzi, a nie do ogółu zarządzania przedsiębiorstwem.

Moje zdanie jest takie, że ludzie mogą wybaczyć wiele, ale nie to, że ktoś podpina się pod ich pracę, mówi publicznie „ja zrobiłem”, tym samym jasno dając do zrozumienia i pokazując, że nie szanuje pracowników i ich pracy.

szczerze napisawszy, chętnie usłyszę, bo notka jakoś nie w pełni mi to wyjaśnia. Tym bardziej, że jestem w stanie w biznesie przytoczyć kilka innych przykładów niepożądanych zachowań, choćby złe zarządzanie.

Tylko raz można napisać, że coś jest najgorsze, wszystko inne jest po takim stwierdzeniu mniej złe.

W mojej ocenie nie ma w tym zdaniu emocjonalnego stwierdzenia. Te słowa kieruję bezpośrednio do osób, które postępują w sposób opisany w notce.

Chciałam, żeby argument zabrzmiał dobitnie i osoby czytające, które mają taki syndrom, poczuły, że nie zachowuje się w porządku. Dobitne stwierdzenia są moją specjalnością ;) Nie ma w tym zdaniu celu „dowalenia” konkretnej osobie, to zwykle robię to osobiście, a nie przez blog. Blog nie służy do porachunków, tylko podawania przykładów. Przynajmniej u mnie.

W swoim życiu spotkałam sporo osób, które mają w/w syndrom. Zawsze pozwalam sobie złośliwie zadać niewygodne pytanie pt. „Sam to zrobiłeś? Nie? Hmmm… to jakim prawem przypisujesz sobie ciężką pracę innych jako pracę własną?”. I wtedy już mnie nie lubią ;)

Drugie zdanie nie jest przejaskrawione. Mam takie zdanie na temat tego typu zachowań i już. Czy mam rozwinąć, dlaczego uważam, że to najgorsze, co można zrobić?

wskaż miejsce, w którym sugerowałem zmianę koncepcji, bo póki co nie wiem do czego pijesz.

Używasz w poście dużych słów, dajesz brzmiące odpowiedzi, na moje skromne pytanie odpowiadasz negując, mimo że napisałaś choćby tak:

„Więc jakim prawem przypisujesz sobie ciężką pracę innych osób jako pracę własną?”

„To najgorsze, co możesz zrobić wobec swoich współpracowników i wobec samego siebie.”

Chcesz mi powiedzieć, że pierwszy cytat nie zawiera emocjonalnego stwierdzenia, a drugi nie jest przejaskrawiony?

Dane jest mi tylko reagować na to, co czytam, stąd było pytanie.