W sobotę 25 lutego 2006 r. mieszkańcy Torunia mogą skorzystać z bezpłatnych przejazdów autobusem szynowym na trasie Toruń Kluczyki – Toruń Północny i z powrotem. W trakcie 12 kursów pasażerowie będą mogli poznać szczegóły związane z projektem powstania w naszym mieście szybkiej kolei miejskiej.
Zaraziłam się czytaniem komentarzy, które internauci mają możliwość pisać pod wiadomościami zamieszczanymi w sieci. Generalnie nigdy nie obchodziło mnie, co za głupoty wypisują internauci w portalach, bo wiadomo, że anonimowość oznacza zezwierzęcenie, zwłaszcza w kontekście polityki.
Onet podaje, że zebrano 12 mln dla ofiar katowickiej (czy chorzowskiej – bo do dziś każdy twierdzi inaczej) hali.
W nawiązaniu…
…do mojej wcześniejszej notki, nadal uważam, że jak ginąć to grupowo. Ofiary lub rodziny ofiar mają przecież od państwa (czyli od nas) renty, kasę z ubezpieczenia i inne cuda, które przysługują każdemu w takiej sytuacji. Ale nie. Lepiej zrobić medialny szum i zbiórki pieniędzy.
Jak donosi Gazeta Wyborcza (bo ja niestety nie mogłam być na spotkaniu), Jan Maria Rokita czuje coś do Torunia:
- Toruń jest miastem, które obok Krakowa kocham w Polsce najbardziej.
Ale to jeszcze nic. Jan Maria złożył posłowi Meżydło propozycję przejścia do PO:
- Jeżeli zechce przyjść do Platformy, bramę, przez którą będzie wchodził wyścielimy różami, ponieważ tak bardzo szanujemy tego człowieka.
I obowiązkowo wazelina w stronę Mężydły:
- To człowiek o bohaterskim życiorysie, z niesłychaną determinacją broniący „Solidarności” w latach stanu wojennego, współzałożyciel opozycji demokratycznej w Polsce.
Ogólny odbiór: nasłodził wszystkim i odjechał.
Ja z Ojcem Tadeuszem to prawie jak sąsiedzi. Siedziałam w komisji wyborczej, to głosował u mnie. Pamiętam, że podczas wyjmowania dowodu osobistego (bo niby dlaczego nie ma go okazywać?) wyleciały mu „wizytówki” – jak to powiedziała pani siedząca obok mnie. Ów wizytówki to plik banknotów o największym nominale, jaki istnieje. Bywa.
Jak donosi „Gazeta Wyborcza” mój kumpel z partii (Antoni Mężydło) ma kłopoty. Dostał bana od partyjnej góry. Za to, że mówi, co myśli. Skrytykował politykę PiS wobec mediów publicznych. I ban na kontakty z dziennikarzami. Drugi ban dostał za pozytywne ocenianie Tomasza Arabskiego z PO. No i Antek ma od władz PiS oficjalny zakaz wypowiadania się w mediach.
Czekam tylko na dzień, w którym PiSiory zamkną mi bloga. W końcu ja też jestem w partii, a w przeszłości notki zamieszczane tutaj miały charakter krytykujący i wyciągający brudy na zewnątrz. Zdaje się, że też kilka punktów regulaminu partyjnego złamałam. W końcu za coś wyrzucili mnie, rzecznika prasowego partyjnej młodzieżówki PiS w Toruniu. Tyle, że wyrzucenie z młodzieżówki nie oznacza wyrzucenia z partii „dorosłej”. Czyli jeszcze mam szansę na dojście do koryta ;-)
A na stronę PiS nie można wejść. Trwa przebudowa. Zostały tylko propagandowe odnośniki m.in. do Wiosny Polaków i kalkulatora podatkowego
Media swoje, władza swoje… Bez komentarza.
S T A N O W I S K O
Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich
03 lutego 2006 r.
Równy dla wszystkich dostęp do informacji publicznej jest konstytucyjnym prawem wszystkich obywateli, a udzielanie tej informacji – obowiązkiem władz.
Podpisanie w dniu 2 lutego br. w Sejmie RP Paktu Stabilizacyjnego przez PIS, LPR i Samoobronę jedynie w obecności wybranej grupy dziennikarzy narusza to prawo, a również zasady wolnej konkurencji.
Skompromitowana przez komunistyczne władze metoda dzielenia mediów nie służy budowie państwa obywatelskiego.
Apelujemy po raz kolejny o zorganizowanie w parlamencie profesjonalnego Biura Prasowego, pracującego na rzecz dziennikarzy. Uganianie się po sejmowych korytarzach za posłami, którzy mają ochotę na rozmowę z prasą lub nie widzą takiej potrzeby, uwłacza powadze Sejmu, godności posłów, zawodowej godności dziennikarzy.
Krystyna Mokrosińska,
Prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich
Miłosz Marczuk,
Dyrektor Centrum Monitoringu Wolności Prasy SDP
Coraz częściej łapię się na siedzeniu pod Linuxem. Motam się trochę, bo „gatesowe” nawyki mam głęboko zakorzeniowe. Ale jest postęp. Fedora w moim komputerze siedzi od października zeszłego roku, ale dopiero teraz zaczęłam bawić się w niej na poważnie. Wiadomo… w trakcie sesji człowiek nagle zaczyna myć okna, sprzątać, bywać tu i tam – wszystko, byle jak najdalej od książek. No i na tej fali unikania nauki, siedzę pod Linuxem. Też nauka :-)
